بسیاری از متدینین، از سرِ تقوا و احتیاط، زبان از «لعن» فروبسته‌اند. این ترس، که گاه رنگ و لعاب علمی و شرعی به خود می‌گیرد و با سپرِ مستحکم «احتیاط» توجیه می‌شود، ریشه در یک «ناآگاهی بنیادین» دارد؛ جهل نسبت به حقیقت، کارکرد و جایگاه لعن در منظومه تربیتی اسلام.

اگرچه نام «غزالی» در عنوان کتاب به چشم می‌خورد، اما او در اینجا تنها نمادی تاریخی از جریانی است که می‌کوشد با برچسب احتیاط، بازوی قدرتمند «تبری» را در پیکره‌ی ایمانی جامعه فلج کند.

این اثر، مدعی است: لعن در اسلام، نه فحاشی است و نه عقده‌گشایی شخصی؛ بلکه یک متدولوژی و استراتژی هوشمندانه دینی است. و کسانی که لعن را صرفاً خالی کردن عقده‌های نفسانی می‌دانند و هرگز به آن به عنوان ابزاری اجتماعی و تربیتی نمی‌نگرند، طبیعتاً نمی‌توانند حجم انبوهی از لعن های قرآنی و روایی را تبیین کنند.

این اثر با پاسخ به موانع ذهنی، افقی روشن را پیش روی مخاطب می‌گشاید:

1. بسیاری لعن را ذاتاً قبیح و هم‌ردیف دشنام می‌دانند. اما کتاب ثابت می‌کند که لعن، ابزار هوشمندانۀ «تبری فی‌الله» است؛ یک عمل عبادی برای تقرب به خدا و شرط کمال محبت به اولیاءالله.

۲. در برابر کسانی که لعن را «لغو و بی‌فایده» می‌دانند، این اثر سه کارکرد حیاتی آن را اثبات می‌کند: در بُعد فردی، اجتماعی و الهی

 «احتیاط‌های ناروا» صرفاً یک ردیه نیست؛ بلکه دایره‌المعارف استدلالی لعن است.